|
|
Nightmare on Elm Street
 John J Adams dnia 28 lipiec 2010 17:11
Tytuł: A Nightmare on Elm Street
Produkcja: USA, 2010
Gatunek: Remake
Dyrekcja: Samuel Bayer
Za udział wzięli: John Connor, Kurgan, Rorschach
O co chodzi: Gość w swetrze w paski zabija we śnie teens.
 | | Podrapać cię? |
Jakie to jest: Każdy oczywiście przyzna, że Freddy to film absolutnie nie wymagający rimejkowania. I po obejrzeniu wersji nowej można się z tym tylko zgodzić - nie dlatego, że jest ona jakoś specjalnie kiepska, ale dlatego, że pod wieloma względami jest identyczna z oryginałem.
Każdy wie, że stara seria była bardzo przyjemna do oglądania - ale w porównaniu z cravenowską jedynką kolejne odcinki popadały coraz bardziej w autoparodię i totalny chaos logiczno-mitologiczny. Nie przeszkadzało to specjalnie - ale dzięki temu łatwiej było stworzyć remake, któremu trudno jest zarzucić, że nie trzyma poziomu.
Tak więc nowy Nightmare to całkiem wierna powtórka z jedynki - zarówno fabularnie jak i stylistycznie. Tu również główna bohaterka nazywa się Nancy i sekwencja zdarzeń jest z grubsza zachowana, mamy też powtórki kilku klasycznych scen z serii (wyro, wanna). Nie będę wchodził w szczegóły, bo może ktoś już zapomniał i chce się zaskoczyć.
 | | Spanie przy otwartym oknie - OK |
W kolejnych odcinkach serii (a nawet jeszcze w pierwszym) poważny problem stanowiła niemożność atakowania przez Freddy'ego w realu. Stąd komiczny motyw zasypiania bohaterów we wszelkich nieprzystających sytuacjach (np. na pogrzebie czy płynąc na basenie), a także naginanie logiki, aby tylko Freddy mógł coś zdziałać na jawie (łącznie z debilnym przejściem do reala w którymś z dalszych odcinków). W rimejku problem ten pokutuje w postaci jakichś absurdalnych mikro-drzemek, gdzie osoba długo nieśpiąca zaczyna na chwilę śnić na jawie - czyli Freddy może zawitać zawsze i wszędzie.
Bohaterami są jak zwykle generyczne nastolatki, o których trudno powiedzieć cokolwiek poza tym, że są i że goni ich Freddy. Co najwyżej mogę zaznaczyć, że w odróżnieniu od starocia chyba tylko główna bohaterka mieszka przy Elm Street, co stawia pod znakiem zapytania zasadność tytułu.
 | | Miły odgłos |
Wiadomel, że lokomotywą ciągnącą wszystkie stare Koszmary był Robert Englund i niewątpliwie jego brak najsilniej świadczy o inności rimejku - gdyby zagrał w tym i przemianować film na Freddy 8, nikt by się niczego nie czepiał. Tutaj ciężar odpowiedzialności wobec pokoleń oglądaczy wideo wziął na siebie znany i lubiany Jackie Earle Haley. Przyjął on sobie dość słuszną metodę aktorską pod hasłem "kopiuję Englunda" i trzeba przyznać, że nawet daje radę. Mimo, że nie ma chorej charyzmy starego Freddy'ego, dobrze sobie radzi w "mrocznej" wersji Krugera. Podobnie jak oryginał Cravena, ten Freddy nie jest dowcipnisiem wymyślającym różne żartobliwe śmierci dla swych ofiar, którym stał się w kolejnych odcinkach. Ten Freddy jest poważny i jest czystej krwi boogeymanem, nie autoparodystyczną ikoną (nie żeby się czepiał starych odcinków). Dzięki temu faktycznie człowiek czuje się przy nim nieswojo - oczywiście o żadnym strachu nie może być mowy, ale Haley dość dobrze tworzy postać anonimowego zabójcy czającego się we śnie. Dodatkowo makeup dość mocno modernizuje klasyczny, ale mało straszący visual Krugera - na nowego gościa po prostu nie można spokojnie spojrzeć, sam powykrzywiany ryj przywodzi na myśl japońskie horrory. Tak więc - nowy Freddy osiągnął co mógł w porównaniu z poprzednikiem. Oczywiście osprzęt pozostał konserwatywnie zachowany: rękawiczka i sweter identiko, kapelusik się ciut bardziej zdefasonował.
 | | Kotłownia musi być |
No ale to jedna strona medalu. Druga to Freddy w cywilu, czyli Kruger za życia - i tutaj Haley faktycznie błyszczy bardziej, niż kiedykolwiek Englund. Cała geneza postaci i jego przygody w dawnych czasach są znacznie mroczniejsze niż w oryginale, a i sam dawny Freddy o wiele ciekawszy. Tak jak z definicji jestem wrogiem rimejkowania klasyki, tak muszę przyznać, że pod tym względem nowa wersja mocno nadrabia. A już zupełną wisienką na torcie jest motyw winy lub niewinności Krugera - oczywiście dramatycznie żaden przełom, ale w konwencji filmu działa idealnie. No i mamy wreszcie w racjonalny sposób wyjaśniony motyw dzieci z wyliczanką - generalnie film póki co ma w miarę spójną logikę, która pewnie tradycyjnie rozjedzie się w sequelach.
 | | Uważaj bo łóżko zarwiesz! |
Stylistycznie nowy Nightmare kurczowo trzyma się tradycji, ale to się akurat udawało w każdym wypadku. Mroczki, kotłownie, zielono-czerwona paleta - w wersji współczesnej ćwiczyliśmy to już we Freddy vs. Jason. Jako dodatkowy bonus mamy atrakcje w stylu świńskich łbów (bez cameo Pana Posła) - co zapewne jest echem po nowych Teksańskich Masakrach tej samej wytwórni. W filmie jest całkiem sporo oldskulowych efektów praktycznych, ale i kupa CGI - zwłaszcza w mikro-drzemkach. Szkoda, że próbowano w CGI zrimejkować klasyczne efekty typu "Freddy napierający na tapetę" co wyszło tak sobie.
Tak więc film niezły, choć nie porusza tak jak FvsJ - aczkolwiek jak wspomniałem, kolejny zwykły sequel z Englundem też by specjalnie nie poruszył. Warto obejrzeć dla oldskulowego klimaciku i z sentymentu - natomiast ubolewam nad brakiem cameo dawnych bohaterów; może niekoniecznie Deppa, ale sam Robert by się przydał.
Ocena (1-5):
Swetr: 5
Freddy-post: 3
Freddy-pre: 5
Fajność: 4
Cytat: Computer entering sleep mode.
Ciekawostka przyrodnicza: Nie da się ukryć, że film nosi duże podobieństwa do Predators, które obejrzałem 10 minut po nim. Oba obrazy są rimejkami kultów z lat '80, w obu jest tajemniczy nadnaturalny przeciwnik i obaj główni enemy kończą dokładnie w ten sam sposób.
Written by: Commander John J. Adams
| | 5 komentarzy |
| Komentarze |
#1 |
dnia 28 lipiec 2010 17:28
#2 |
dnia 28 lipiec 2010 21:21
#3 |
dnia 28 lipiec 2010 22:40
#4 |
dnia 29 lipiec 2010 00:43
#5 |
dnia 29 lipiec 2010 12:55
|
| Dodaj komentarz |
|
Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.
|
|
| Koszulki ZP |
|
|
